ความเป็นไปได้ในการส่งชิ้นส่วนรถยนต์ไปอินเดีย

ในทศวรรษ 1990 บริษัทรถยนต์ข้ามชาติเริ่มย้ายฐานการผลิต เข้าไปยังประเทศที่มีประชากรมากแต่ต้นทุนการผลิตต่ำ เช่น ประเทศจีน และตามมาด้วยอินเดียในปี 2000 เป็นต้นมา ปัจจุบันอินเดียมีบริษัทยานยนตยานยนต์ข้ามชาติจากทั่วโลกเกือบทุกยี่ห้อเข้าไปลงทุนแล้ว   โดยรถยนต์นั่งส่วนบุคคล มีกำลังการผลิตสูงกว่า 1.3 ล้านคันในปี 2007 (7% ของการผลิตยานยนต์ทั่วโลก)

ตลาดเป้าหมายของชิ้นส่วนยานยนต์ไทยในอินเดีย คือ รถยนต์นั่งส่วนบุคคล ยี่ห้อมารูติ-ซูซูกิ ฮุนได ฮอนดา โตโยตา และตาต้า (ใช้เครื่องยนต์นิสสัน) ซึ่งเน้นรถขนาดเล็กเป็นหลัก โดยเฉพาะซูซูกิ และฮุนได เนื่องจากทั้งสองบริษัทมีส่วนแบ่งตลาดรวมกันถึง74% เป้าหมายการตลาดของชิ้นส่วนจักรยานยนต์ของไทยในตลาดอินเดีย คือ รถจักรยานยนต์ฮีโร-ฮอนดาซึ่งเป็นโรงงานฯ ผลิตจัรกยานยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก

การส่งออกไปชิ้นส่วนฯ ไปตลาดอินเดียควรเน้นทั้ง

ป้อนสายการผลิต เช่น ป้อนโรงงานฮุนไดที่เชนไน โรงงานมารูติ-ซูซูกิที่กูกอน และมาเนซาใกล้กรุงนิวเดลี และโรงงานฮีโร่-ฮอนดาที่ Dharuhera และGurgaon

ป้อนศูนย์บริการทั่วประเทศ เช่น หน่วยบริการซ่อมด่วน (Express Service Station) 2,628 แห่งของมารูติ-ซูซูกิที่กระจายอยู่ตามทางหลวงทั่วประเทศ

by Stuti ~

car factory in India

การนำเข้าส่วนใหญ่ของอินเดียเป็นชิ้นส่วนจำพวก  wheel rims, ball bearings, gears และ gearing components  นอกจากนั้นก็เป็นชิ้นส่วนฯ ที่ไม่มีการผลิตในประเทศ เช่น  airbag และ ชิ้นส่วนที่ใช้เทคโนโลยีระดับสูง หากพิจารณาการค้ารายประเทศแล้ว ประเทศคู่ค้าหลักๆ เช่น ประเทศไทย จีน ญี่ปุ่น เกาหลี (ยกเว้นสหรัฐและแคนาดา) ล้วนได้ดุลการค้าในสินค้าชิ้นส่วนยานยนต์ทั้งสิ้น โดยมีการนำเข้าจากเกาหลีใต้สูงเป็นอันดับ 1 รองลงมาคือ ญี่ปุ่น จีน และไทย

แต่ไทยก็มีข้อได้เปรียบ (บทความนี้มาจาก eThaiTrade.com) คือ อาเซียน-อินเดียมี ความตกลง FTA ระหว่างกัน จะทำให้ไทยเข้าสู่ตลาดอินเดียได้ง่ายกว่า ขณะเดียวกัน ผู้ส่งออกควรทำตลาดเชิงรุก โดยการเป็น Strategic alliance กับผู้ผลิตยานยนต์อินเดียเพื่อป้อนชิ้นส่วนฯ เข้าสู่สายการผลิตและศูนย์บริการแบบทันเวลา (Just-In-Time) เพื่อลดต้นทุนการผลิต/การดำเนินการให้กับผู้ผลิตยานยนต์ในอินเดีย พร้อมกับช่วงชิงความได้เปรียบทางการแข่งขันจากจีนและเกาหลี